Stilte

Soms, heel soms overkomt het me.

Dan ben ik in een keer stil. Weet ik niets meer te zeggen, zijn de woorden op.

En dan, hoor ik het tikken van de klok. Hoor ik het ruisen van de bomen, hoor ik de regen tikken op de ramen. Die stilte, die zo veel zeggend niets zegt pak ik vast om in weg te dromen. Het grijpt me naar de keel, het confronteert me met mezelf. Het verwart me het omarmt me en ik vraag me af of ik wil vluchten of juist volledig in de stilte wil opgaan.

Deze momenten komen en gaan, en elke keer als ik zo’n moment gehad heb sta ik sterker. De stilte die ik eerst ondragelijk vond kan ik nu omarmen omdat ik weet dat de keiharde confrontatie me verder brengt. Geen publiek, geen applaus maar de pure ik.

Het verschil tussen mezelf in goede doen en mezelf in slechte doen is niet groot. Die twee komen steeds dichter bij elkaar.

Mezelf in slechte doen, heb ik nodig om mezelf in goede doen te voeden. Het één is keihard leren, het andere is keihard presteren.

Op het podium staan, training geven vraagt heel veel concentratie, het geven van energie aan anderen staat dan centraal. Om dit optimaal te kunnen doen is de stilte en de reflectie nodig. Opladen om daarna weer te stralen voor publiek. Alleen heel soms, zou ik mijn publiek ook wel eens bij me willen hebben op momenten dat ik de eenzaamheid voel die je op het podium nooit van me ziet.

Gun je deze tip ook aan anderen? Deel hem dan alsjeblieft. Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *