Gisteravond heb ik samen met Bas van der Steen in theater Pantalone in IJsselstein de premiere gespeeld van OepsBoos, ons nieuwe theatertraining programma. Het spannende van een premiere is dat er veel puntjes en ietjes zijn die soms perfect passen en er zijn ook wat puntjes en ietjes die nog niet helemaal kloppen. Na afloop van de voorstelling is het mijn gewoonte om dan aan mensen te vragen wat ze er van vonden. En deze vraag stel ik ook aan mezelf.

Wat mij opvalt is dat het zo ontzettend lastig is om die vraag te beantwoorden zonder meteen in allerlei adviezen terecht te komen. Laat ik beginnen met mijzelf. Als ik moet beantwoorden wat ik er van vond, krijg ik de neiging om exact te beschrijven welke punten op welke manier verbeterd moeten worden. Dat is geen antwoord op de vraag: ” wat vond je er van?”.

Wat ik er van vond? ” Een onzettend geslaagde avond waarin we het publiek in beweging hebben gekregen. Er zaten een aantal hele goede stukken tussen waarin de zaal en de spelers samen in beweging waren. Er was contact en het spel verliep voor het overgrote deel soepel. Ook waren er wat punten die ik niet goed vond, het slot bevredigt me nog onvoldoende en in de openingsscène mis ik nog wat spanning. ” Alles bij elkaar vond ik het een zeer ruime voldoende die nog speeltijd, en aanscherping nodig heeft om perfectie te benaderen. De basis is hiervoor aanwezig.

Nu zaten er nogal wat adviseurs en professionals in de zaal die vanuit hun eigen vak naar de materie kijken. De vraag, “wat vond je er van?”, werd door sommige mensen heel helder beantwoord in zinnen als, “spannend leuk en leerzaam”. Maar ook “leuk, maar op sommige momenten wat onduidelijk”. En ook “eye openers opgedaan”. Maar ook heel veel mensen antwoordden, leuk… meteen  gevolgd door alleen zou ik dit deel wat versnellen en daar zou ik dat filmpje vervangen en op dat moment….

Die adviezen vind ik heel fijn, maar het is geen antwoord op de vraag wat je er van vond. Het helpt mij als adviseur verder om duidelijk onderscheid te maken tussen het beschrijven van je ervaring en het leveren van adviezen. Ik ga mijn best doen om iets vaker niet meteen te gaan adviseren. Mocht je me er op betrappen dat ik meteen de adviesrol op me neem, wil je me er dan even op wijzen. Het liefst zonder dat je er bij vermeld hoe ik het zou moeten doen.

Oh, ja … het was een mooie avond.

Begin deze week mocht ik een grote groep meesters en juffen uit het primair onderwijs op een studiedag ontmoeten. Het was een dag met workshops, informatie, inspiratie en ontmoeting. Ik had het voorrecht om één van de sprekers te mogen zijn.

Opnieuw werd ik geconfronteerd met iets wat me de laatste tijd veel vaker overkomt. Meesters en juffen zijn volgens de beeldvorming vanuit de pers, slecht opgeleide domme wezens die hun uiterste best doen om ons verwende kroost zo goed mogelijk te verpesten. Leerlingen kunnen niet meer rekenen, niet meer schrijven en daarnaast zijn ze ook allemaal behebt met ADHD, ADD, en andere stoornissen. Orde houden lukt niet meer en de jeugd van tegenwoordig is een verschrikking.

Ik was dus heel nieuwsgierig naar het publiek wat in mijn zaal zou zitten. Nu heb ik de persoonlijke ervaring, zoals volgens mij vrijwel elke ouder, dat de juf van mijn dochter zeer bekwaam, betrokken en enthousiast is. En tot mijn grote verbazing trof ik een groep mensen aan die allemaal, slim, enthousiast, bevlogen en betrokken zijn. Er ontbraken alleen twee eigenschappen die ik in andere branches vaak tegenkom. De arrogantie en zelfzucht kon ik niet ontdekken. » Read more..

Nieuwe tijden vragen om nieuwe manieren van werken. Vertrouwen en authenticiteit zijn begrippen die daar bij horen. Samenwerken met anderen, gewoon omdat ze het beste bij het project passen. Geen contracten, geen formaliteiten maar gewoon afspraak is afspraak, en we vertrouwen wel dat het goed komt.

Naief? Wellicht

Open? Dat zeker

Werkt het? Ja, maar er zitten wel risico’s aan

Laten we eens even stilstaan bij de voordelen:

1. De snelheid van handelen kan gigantisch omhoog, omdat je niet eerst moet wachten op allerhande fiats.
2. Het werkplezier is een stuk groter omdat je ingezet wordt op kwaliteit
3. Feedback kan stukken opener omdat je niets te verliezen/verbergen hebt
4. Het draait niet om scoren maar om resultaat, feedback en leren

Ik wil het, ik wil het, ik wil het
Ik kan het, ik kan het, ik kan het
Maar ik doe het steeds weer niet

Zo ziet voor veel zelfstandige professionals en voor veel ondernemers hun visie op focus er uit. De wil is er, de mogelijkheden zijn er maar ergens zit er iets verborgen in elke ondernemer die verleidt om de focus los te laten. Wat is dat nu precies en bestaat er iets als het hocus spookus van focus.

Absoluut. Het bestaat en het is relatief eenvoudig in te voeren als je klein genoeg, en geduldig genoeg bent.
Je hebt een aantal stappen nodig die je, zeker in het begin een aantal keer moet doorlopen.

Stap 1 Bepaal jouw missie, als ondernemer/ professional.
Waarom doe je de dingen die je doet. Wat is het hogere, of diepere doel wat jou drijft. Mocht je daar nog niet achter zijn, ga dan eens met vrienden of met een professional om de tafel zitten en laat je bevragen. Goede vragen zijn bijvoorbeeld: Waarom ben je ondernemer geworden. (dan volgt het eerste waardeloze antwoord) vervolgens wordt er een aantal keer gevraagd “en waarom is dat dan zo?”. Tot je er helemaal gek van wordt. Dan ben je aardig in de buurt van jouw missie.

Stap 2 Stel drie of vier kernwaarden van jezelf (of je onderneming) vast.
Kernwaarden zijn begrippen als creativiteit, sociale betrokkenheid, resultaatgerichtheid, rijkdom, etc.
Je kan hiervoor bijvoorbeeld gebruik maken van het waardenspel.

Stap 3 Stel doelen vast aan de hand van je kernwaarden
Leg jouw huidige activiteiten en markten naast jouw kernwaarden. Alles wat er niet bij past stoot je af, of verminder je. De aandacht richt je op die dingen die passen bij jouw waarden.

Stap 4 Vertel een verhaal
Vertel een consistent verhaal over wat je drijft, en hoe je vanuit je drijfveren komt tot je product/diensten aanbod. Geef hierbij ook aan hoe welke markt bij jouw visie past en waarom dat zo is. Opnieuw haal je jouw waarden er bij.

Stap 5 Blijf consequent en doorloop de voorgaande vier stappen in het begin elke maand, en aansluitend minimaal één keer per twee jaar.

Op deze manier focus je van binnen uit, dat is makkelijker vol te houden dan geforceerd willen focussen op iets wat je eigenlijk niet wilt.  Zonder moeite want het enige wat je echt doet is Hocus Spookus naar jouw interne focus.

Communicatie is volgens Merhabian 7% woorden 38% vocaal en 55% lichaamstaal. De eerste is volledig cultureel bepaald. Je praat of Nederlands of Chinees en dat is echt anders. De enige wezens die onafhankelijk van cultuur altijd juist communiceren zijn Baby’s. Puur met lichaamstaal en met klanken, huilen lachen etc weten zij elke volwassene dusdanig te manipuleren dat ze eten afstaan, hun bed uitgaan om te troosten, bescherming bieden en dat alles zonder er iets voor terug te krijgen.

Langzaam maar zeker leren we dat alles af als we volwassen worden. Dan kunnen we voor onszelf zorgen. Maar volgens mij kunnen Baby’s dat het allerbeste.

Leren is ook afleren en terug naar de basis, de schaamte voorbij.

Vandaag las ik een verhaal van een kunstenaar die boos was omdat niemand hem voor zijn kunstzinnige uitingen wil betalen. Iedereen geniet van zijn werk, zegt dankjewel en niemand vraagt zich af waar de kunstenaar van leeft.

Tot voor kort werden dit soort gevoelens soms opgepakt door de elite van de subsidiepotten en die artiest die de beste lobby had, kreeg een pot met een beetje geld om van te overleven. Veel geld uit die subsidiepotten kwam niet terecht bij de artiesten, maar bij de verdelers van de potten en de adviseurs van de artiesten. Hier wordt nu behoorlijk op bezuinigd.

Sommige andere artiesten doen het juist weer heel anders, zij sluiten zich aan bij grote bedrijven en verkwanselen volgens hun vakgenoten de creative vrijheid aan de commercie.

Weer anderen zoeken uitzinnig naar een publiek, en creëeren een fanclub die hen gaat volgen en ze verkopen vervolgens van alles aan de fanclub, van kaartjes voor tentoonstellingen tot kunstwerken, boeken, kaarten cd’s etc.

De grote droom van veel kunstenaars is ultieme vrijheid, creaties maken zonder dat er om gevraagd is maar gewoon omdat ze willen of moeten creëren. Dit willen ze ongelimiteerd kunnen doen. Nu zijn er volgens mij twee soorten kunstenaars, de echte kunstenaar die waarde creëert en de hobby kunstenaar die lekker freubelt. Die tweede wil ik eigenlijk geen kunstenaar noemen.

Maar is niet elke echte kunstenaar met freubelen begonnen? Als je maar stug doorzet en gepassioneerd blijft werken aan zaken wordt het steeds beter. Ik vind het dus een onmogelijke opgave om te beoordelen wat echte kunst is op het moment dat het gemaakt wordt. Veel grote maatschappelijk relevante kunstwerken hebben namelijk pas waarde gekregen lang nadat de kunstenaar dood was.

We leven nu in een tijd waarin er een verschuiving plaats vindt van het geld verdienen naar waarde creatie. Steeds meer ondernemers, zelfstandige professionals kiezen voor waarde creatie boven korte termijn financiële resultaten. Het gaat bij veel ondernemers minder om de vraag hoeveel haal ik dagelijks uit mijn bedrijf, maar hoe kan ik mijn bedrijf op langere termijn meer waard maken. Ik denk dat veel kunstenaars exact dezelfde attitude hebben maar dan nog twee graadjes meer. Zij verkiezen vanuit hun hart vaak een minimum bestaansniveau in combinatie met de mogelijkheid om iets van eeuwigheidswaarde te creëren boven het stabiele salaris van een kantooremployee.

Waarde creatie is voor creatieve vernieuwers iets wat op het moment dat men het maakt weinig waardering krijgt. Pas na jaren zegt men, wow dit was echt onbetaalbaar. En er is idd niets voor betaald. De eerste werkjes van Van Gogh zijn ook voor weinig verkocht. Degene die ze bewaard heeft heeft er grof aan verdient.

Ik vind dat de artiest niet moet zeuren en dat hij of zij zijn werk aantrekkelijk moet vermarkten, maar niet iedere artiest is ook ondernemer. Kunstenaars moeten in staat zijn om de waarde van hun werk te vertalen in een prijs die ze er ook voor moeten kunnen krijgen. Maar hoe doe je dat?

Niet anders dan simpelweg met wat basiskennis van marketing, en een aantal mensen met verschillende karakters. Wat creatievelingen, maar ook wat praktisch georiënteerden en wat commerciële mensen samen moeten de discussie aangaan om de waarde vast te stellen.  Kan je niet verder komen dan het is gewoon leuk om te doen, maak er dan een leuke hobby van. Als je echt overtuigd bent van de relevantie dan moet er dus ook geld voor te vinden zijn.

Als dan de waarde bepaald is, moet je natuurlijk wel het lef hebben om te vragen om betaling. Niet omdat je zielig bent, en slecht verdient, maar omdat je de ander iets waardevols geeft. Een mooie nieuwe ontwikkeling is de waardebepaling achteraf.  Maar hoe stel je die vraag op een nette en effectieve manier? Want inderdaad, als je er niet om vraagt krijg je niets en gaat de koper van jouw werk (voor heel weinig) met de winst strijken.

Nog een vraag die bij me opkomt, wie gun je als klant een hoger inkomen? Die mooie violist die jou op de markt tot tranen toe beweegt omdat de tonen je emotioneel raken of die beleggingsadviseur die jouw geld heeft belegd bij IceSafe? En aan wie betaal je over het algemeen meer?

Het blijft een uitdaging om de waarde van creativiteit om te zetten in betaalde waardering. Het is tijd voor strategisch management.

Hoe krijg ik alle neuzen dezelfde kant op, vraag ik mijzelf regelmatig af. Tegelijkertijd weet ik ook dat neuzen nooit allemaal dezelfde kant op moeten staan, want dan vergeten we om ons heen te kijken, missen we kansen en zien we reële gevaren niet op ons afkomen. Dus de neuzen mogen alle kanten op als we het er maar samen over eens zijn dat we een gezamenlijk doel hebben.

Maar dan nog, hoe krijg je een grote groep mensen enthousiast voor een specifiek doel. Ik ben eens gaan kijken welke technieken ik in de afgelopen periode effectief gebruikt heb om invloed uit te oefenen op anderen. (Al dan niet bewust ingezet. Excuus voor diegenen die zich nu door mij gemanipuleerd voelen.)

1. Straal en wees enthousiast als je zelf het doel beschrijft. Laat aan de omgeving zien dat je er enthousiast over bent, en probeer het zo concreet mogelijk te maken.

2. Draai niet om pijnlijke consequenties heen, maar vul deze wel altijd aan met de winst die er in zit.

3. Vraag aan betrokken mensen welke onderdelen van het doel en de weg naar het doel ze aanspreekt, en vooral ook waarom ze dat aanspreekt.

4. Probeer de drijfveren van mensen helder te krijgen, koppel de drijfveren vervolgens aan het te behalen doel. (voorbeeld, je wil met alle ouders van de school het schoolplein schoonmaken en je weet dat de ouders van Jantje het heel gezellig vinden om andere ouders te spreken. Dan kan je bijvoorbeeld vragen, jullie vinden het leuk om andere ouders te spreken he?…. antw. Jaaa, Daar is niet zo vaak gelegenheid voor he? … antw. Nee, Weet je, komende week kunnen we daar wat aan doen,… antw, oh ja wat dan, Nou dan gaan we met veel ouders een schoolplein schoonmaken, jullie doen dan toch ook wel mee?)

5. Probeer de positief ervaren doelen ook met enige regelmaat buiten de context van het uiteindelijke doel te bekrachtigen.

6. Schakel opinieleiders in, zorg dat de invloed niet van één kant komt

Oh, ja dit beïnvloeden werkt uitstekend als mensen in zich zelf een motivatie kunnen vinden voor het doel. Er moet op één of andere manier verbondenheid met het doel zijn. Als iemand zich er echt niet in kan vinden, moet je gewoon erkennen dat er geen overeenstemming gevonden wordt.

Vandaag had ik bijna het abonnement op mijn virusscanner verlengd. Je ken het wel, zo’n alarmerend bericht dat je gevaar loopt als je niet binnen x dagen reageert, want anders. Bij het invullen van de credit card gegevens, wilde ik bijna op ok klikken tot ik de kleine lettertjes las. “Hiermee bevestigt u dat wij voor uw gemak volgend jaar automatisch de verlenging mogen incasseren van uw credit card etc. ”

Dat schiet bij mij in het verkeerde keelgat, afbreken die transactie en op zoek naar de concurrent. Had men de vraag gesteld,” stelt u het op prijs dat wij volgend jaar het abonnement automatisch verlengen en mogen we dan toestemming…” dan was ik vast een gelukkige trouwe klant gebleven.

Ik kan heel slecht tegen kleine lettertjes en hou enorm van transparantie.

Lees nu nog even de kleine lettertjes, die ik voor het gemak maar even groot gelaten heb:

Op een transparante manier loop je het risico dat je fans krijgt die jouw product en dienstverlening heel erg waarderen en promoten. Klanten zullen klachten veel eerder aan jou vertellen, dan aan de hele wereld.

Vandaag las ik in een onderzoek dat met name topmanagers vooral al doende leren. Dus niet met een vooropgesteld plan maar wel met vooropgestelde doelen. Ofwel, er wordt steeds gezocht naar uitdagingen die nooit eerder aangegaan zijn. En zodoende leert men, omdat men steeds uit de comfort zone treedt, elke dag weer op nieuw.

De leerervaring gaat in dit geval vooraf aan de inbedding van het geleerde. Zonder reflectie, en zonder plaatsing in een theoretisch kader blijft het een incidentele ervaring. Maar juist door te reflecteren op het geleerde en het tastbaar maken van de afgelegde leerweg wordt de leerervaring blijvend. Hierin is het ook goed om mee te nemen of de leerervaring aansluit bij de doelstelling.

Kortom, geen lessen meer vooraf, wel goede kennishebbers in de buurt, gewoon doen en dan achteraf bespreken wat er geleerd is. Tijdens die bespreking met een trainer/coach leer je niets nieuws. En toch is dat onbetaalbaar.

http://www.kluwermanagement.nl/index.aspx?m=professional&f=detail&id=48339

Af en toe vraag ik mezelf wel eens af waarom ik de dingen doe die ik doe. Dan heb ik het dus over altijd iets nieuws willen brengen. De lat hoger leggen dan wat ik bewezen heb te kunnen, en toch gewoon doen. Sinds enige tijd sta ik met Prins4 in het theater. Een inhoudelijk ijzersterk verhaal wat ik voorzien heb van allerlei theatrale effecten, liedjes, filmpjes etc. Normaal als ik naar het theater ga bouw ik eerst rustig alles op, test de techniek en daarna heb ik nog ruim een uur de tijd om het programma door te lopen, en even een moment voor mijzelf te nemen om mentaal voor te bereiden.

Ik heb alles aan beelden en geluid in de computer zitten en een stagepiano waarop ik mijn liedjes speel en een zangmicrofoon. Dit alles is aangesloten op een klein mengpaneel, en dat gaat naar de versterker van het theater. Nu ben ik geen geluidstechnicus, maar normaal verloopt dit (vrijwel helemaal) vlekkeloos. Zo niet gisterenavond, er zat een vreselijk storende brom in, die blijkbaar uit de computer kwam. Het uur voorbereidingstijd werd door dit technische probleem volledig opgesnoept, en 5 minuten voor aanvang hadden we een houtje-touwtje oplossing bedacht.

Weg, uur, snel schakelen, maar ja the show must go on. Gelukkig heb ik er meer van gemerkt dan het publiek, en nu heb ik de oorzaak en de oplossing van het probleem gevonden. Volgende keer weer gewoon een uur (,…. of moet ik toch twee uur rekenen?) mentale voorbereiding.

Ik kan natuurlijk ook gewoon alleen maar standaard training gaan geven in een standaard trainingslokaal bij die bekende hotelketen, dan heb ik deze stress niet.

NEEE, wat dat is lang niet zo leuk, ik blijf lekker de lat hoog leggen, elke keer een stukje beter.

Als creatieve geest bedenk ik elke keer iets anders. Heel vaak is dat positief verrassend voor mensen. Maar die creativiteit en het verrassende is voor veel beslissers een heel groot struikelblok. Waarom zou je eens iets geks doen, wellicht lachen ze me uit. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg is voor veel beslissers het devies.

Ik ben beschaafd brutaal, durf mensen uit de tent te lokken, haal mensen uit hun comfortzone. En dan….

“Wat zijn dan de resultaten?” Want daar draait het bij beslissers om. Mijn eerste reactie is altijd,… geen idee wat de resultaten zijn, er zijn namelijk nog ontzettend veel factoren die de zaak beïnvloeden. Om er maar een paar te noemen:

1. Hebben de cursisten er zin in
2. Hebben de cursisten er tijd voor
3. Voelen de cursisten zich veilig
4. Is de temperatuur in de zaal prettig
5. Is er geen ernstige ramp op de radio besproken
6. Is de juiste energie aanwezig

Dat antwoord, ” geen idee” is ontzettend eerlijk maar het verkoopt slecht. Het maakt mensen onzeker over het resultaat. Gelukkig heb ik steeds meer mensen in mijn omgeving die als referentie die onzekerheid wegnemen.

“Wat ga je dan doen?” is de volgende vraag. Ook hier komt mijn basis gedachte weer naar boven:  ” geen idee”. Wat we precies gaan doen is namelijk erg afhankelijk van externe factoren die ik op voorhand nog niet kan inschatten. Om er een paar te noemen:

1. Regent het of is het droog.
2. Is er een leuk nieuwsbericht waar je op aan kan haken.
3. Heb ik de juiste informatie gekregen over de intenties van de cursisten.
4. Is de vooronderstelde voorkennis aanwezig.
5. Hoe snel is het leervermogen.
6. Is er een grote diversiteit aan leerstijlen.
7. Ontstaat de juiste flow snel.

Ook hier geldt weer dat het antwoord; ” geen idee” geen enkele manager doet beslissen. Tenzij…. tenzij men eerdere ervaringen heeft, weet dat het goed komt, etc.

De neiging die ik bij veel bestuurders en beslissers zie om alles in de hand te houden en alles voorspelbaar te houden, leidt er in veel gevallen toe dat creative geesten gedwongen worden om hun risicovolle goede ideeën te vervormen in een onuitvoerbaar realistisch ogend plan, wat gedoemd is te mislukken.

Of wat ook een leuke uitkomst is een heel concreet programma wat keurig opgevolgd wordt, waar iedereen bij in slaap valt en wat een doel behaald waar geen behoefte aan is. Maar wel voorspelbaar dus helder en concreet.

Gek eigenlijk dat we bij creatieve processen zo vaak in de overdreven beheerszucht stappen, terwijl diezelfde manager zijn auto naar de garage brengt, vraagt wanneer die klaar is en zonder problemen accepteert dat de automonteur ook zijn plan trekt, aan de hand van wat hij tegenkomt.

Ik concentreer me liever op de doelstelling. Welk probleem dient aangepakt te worden, waar draait de vraag om. Wat is de vraag achter de vraag. Het probleem gaan we aanpakken, hoe ik dat doe, ach … dat is niet zo belangrijk. De zekerheid die ik je mee kan geven is dat het vanzelfsprekend anders is dan je oorspronkelijk verwacht. Dat is dan weer voorspelbaar.

Gisteren zat ik, mazzelaar dat ik ben, met mijn dochter in de speeltuin. Daar zat ik tussen de andere ouders. Al snel raakte ik in gesprek met een moeder van een kindje waar mijn dochter mee aan het spelen was. Het gesprek ging al snel over het werk van haar man. Hij is, sinds een paar jaar zzp-er in de bouw. Heerlijk zelfstandig, en een slimme opdrachtgever die samen met nog een paar opdrachtgevers zorgt dat er minimaal drie werkgevers zijn. Dit alles onder het mom van, die wetgeving rondom de VAR is zo vervelend en op deze manier gaan we mooi om de essentie van de wet heen.

Hij had aangegeven bij zijn opdrachtgever (die hij overigens zelf werkgever noemt) dat hij ook voor een ander bedrijf ging werken omdat zijn salaris niet altijd op tijd wordt betaald. Ook hier klinkt de klassieke arbeidsverhouding door. Geen klachten over het laat uitbetalen van de facturen maar klachten over het laat betalen van salaris.

De opdrachtgever was boos geworden en sprak over een gebrek aan loyaliteit en ook het gegeven dat hij voor zekerheid zorgt. Mijn vraag is waar staan die zekerheden op papier? Kenmerkend voor het zzp schap is volgens mij dat je zelf voor de zekerheden moet zorgen. Door bijvoorbeeld meerdere onafhankelijke opdrachtgevers.

Nadat we er een tijdje over gesproken hadden zag ik voorzichtig lichtjes opgaan in de ogen van de vrouw waar ik mee sprak. Ze zei me ook nog dat het tarief best nog een paar euro’s hoger mocht, maar dat hij zich niet uit de markt wilde laten prijzen.

Wat mij opviel was het gevoel dat deze zzp-er zich gedraagt als werknemer, zonder strategie, maar met veel vakkennis. Hij zou met een klein beetje kennis van strategie zo veel sterker kunnen zijn. Allereerst wil ik heel graag het vijf krachtenmodel van Porter aanhalen om de eigen positie onder de loep te nemen.

Het vijf krachten model geeft informatie over de mogelijkheid tot duurzaam rendement. Hierbij worden vijf concurrentiekrachten uitgewerkt.

1. De interne concurrentie op de markt,  maak een inschatting van de directe concurrentie
2. De macht van leveranciers, kan je kiezen uit leveranciers of ben je gedwongen om bij één leverancier af te nemen waardoor deze macht over de prijsstelling heeft
3. De macht van de afnemer, heb je meerdere afnemers of heb je er één en heeft de afnemer naast jou keuze uit meerdere opdrachtnemers
4. De invloed van substituten, kan er ook iets anders ingekocht worden om te voorzien in de behoefte waarin jij voorziet
5. De toetredingsdrempel voor nieuwe concurrenten

In dit voorbeeld is er sprake van een te grote macht bij de afnemer, deze kan dus zelf bepalen of de prijs omhoog of omlaag gaat, door de situatie lijkt het handig om zo veel mogelijk declarabel te zijn, ofwel geen tijd te besteden aan aquisitie en eigen ontwikkeling. Hierdoor ontstaat een situatie dat het werk op loondienst lijkt zonder de zekerheden van loondienst.

Het baart mij zorgen dat de kennis over strategie vaak zo slecht aanwezig is bij zzp-ers. Met name bij diegene die echt iets kunnen. Graag zou ik dat patroon wat doorbreken op een moment dat je er nog iets aan kan doen.

Ben je ZZP-er en herken je dit probleem reageer dan alstjeblieft. Bij meer dan 10 reacties organiseer ik komende maand een gratis masterclass strategisch denken voor ZZP-ers.

Arco

NB: De masterclass is inmiddels gegeven, en dezelfde masterclass wordt nu aangeboden op basis van open inschrijving voor € 295,-